صاحب الزّنج در بصره خروج كرد ، آنها را از اين كنيز غافل كرد و او از دست ايشان بيرون شد ، سپاس مخصوص پروردگار جهانيان را كه بىشريك است . « 1 » 14 - در كتاب « بحار » به نقل از ابوغانم آمده است ، مىگويد : از ابومحمّد عليه السلام شنيدم كه مىفرمود : در سال 260 شيعيان من پراكنده مىشوند ، اين همان سالى است كه ابومحمّد عليه السلام درگذشت و شيعيان و ياران آن حضرت فرقه فرقه شدند ، از جمله كسانى به جعفر ( كذّاب ) پيوستند و برخى به سراغ او رفتند ولى دچار شك و ترديد شدند ، و برخى به حال سرگردانى ماندند و گروهى نيز با توفيق خداى عزّوجلّ به دين خود باقى ماندند . « 2 » 15 - مجلسى از « عيون المعجزات » از احمدبن اسحاق بن مصقله روايت كرده ، مىگويد : خدمت ابومحمّد عليه السلام رسيدم ، به من فرمود : « اى احمد ! چگونه خواهد بود حال شما دربارهء آنچه كه از شك و ريب به مردم مىرسد ؟ » . مىگويم : همين كه نامهء مربوط به تولّد سرورمان ( امام زمان عليه السلام ) به ما رسيد هيچ مرد و زن و نوجوانى كه به حدّ فهم رسيده باشد ، نماند مگر قائل به حق شد . امام عليه السلام فرمود : « مگر نمىدانيد كه زمين خالى از حجّت خدا نمىشود » . آنگاه ابومحمّد عليه السلام دستور داد تا مادرش در سال 259 به حج برود و به او اطلاع داد كه در سال 260 چه اتّفاقى براى آن حضرت مىافتد ،

--> ( 1 ) - بحارالانوار : 50 / 332 . ( 2 ) - همان : 50 / 334 .